സങ്കീർത്തനങ്ങൾ 25:4-5

രണ്ടു വാക്യങ്ങളിൽ നാലു അപേക്ഷകൾ; അവ ആവർത്തനങ്ങളല്ല. കാണിക്കേണമേ, പഠിപ്പിക്കേണമേ, നടത്തേണമേ, വീണ്ടും പഠിപ്പിക്കേണമേ.

കാണിക്കുക എന്നതു വിവരമാണു — ഇതാ വഴി. പഠിപ്പിക്കുക എന്നതു ഗ്രാഹ്യമാണു — ഇതു ഇങ്ങനെ പോകുന്നതു എന്തുകൊണ്ടു. നടത്തുക എന്നതു കൂട്ടുപോകലാണു — ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുകയല്ല, കൊണ്ടുപോകുക. ദാവീദ് മൂന്നും ചോദിക്കുന്നു; പിന്നെ പഠിപ്പിക്കാൻ രണ്ടാമതും ചോദിക്കുന്നു — ഒരു തവണ പറഞ്ഞാൽ മതിയാകില്ല എന്നു അവനു അറിയാമെന്നു അതു സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

ഈ സങ്കീർത്തനത്തെ അസാധാരണമാക്കുന്നതു അപേക്ഷകൾക്കിടയിൽ നില്ക്കുന്നതാണു. മുഴുവൻ വായിച്ചാൽ, വഴിനടത്തിപ്പിനുള്ള അപേക്ഷകൾ ഏറ്റുപറച്ചിലുകളോടു മാറിമാറി വരുന്നു: എന്റെ യൗവനത്തിലെ പാപങ്ങൾ ഓർക്കരുതേ, എന്റെ അകൃത്യം വലുതാകയാൽ ക്ഷമിക്കേണമേ, എന്റെ സകല പാപങ്ങളും മോചിക്കേണമേ. ഇവയെ വെവ്വേറെ വിഷയങ്ങളായി ദാവീദ് കാണുന്നില്ല. വഴി കാണിച്ചുതരാനും വഴിവിട്ടതിനു ക്ഷമിക്കാനും അവൻ ഒരേ ശ്വാസത്തിൽ ചോദിക്കുന്നു.

ദിശയ്ക്കുവേണ്ടിയുള്ള മിക്ക പ്രാർത്ഥനകളെക്കാളും സത്യസന്ധമായ ക്രമീകരണമാണതു. ആ പ്രാർത്ഥനകൾ മിക്കപ്പോഴും, ചോദിക്കുന്നവൻ നിർദ്ദേശം കാത്തുനില്ക്കുന്ന ഒരു നിഷ്പക്ഷ ഉപകരണമാണെന്നു കരുതുന്നു. ദാവീദ് നേരെ വിപരീതമാണു കരുതുന്നതു. താൻ എങ്ങനെയുള്ളവനാണെന്നു കൃത്യമായി അറിയുന്ന ഒരാളാൽ നടത്തപ്പെടാനാണു അവൻ ചോദിക്കുന്നതു.

പിന്നെ അവൻ പറയുന്ന കാരണം: ഞാൻ ഇടവിടാതെ നിനക്കായി കാത്തിരിക്കുന്നു. ഞാൻ ഇതു സമ്പാദിച്ചു എന്നല്ല. ഞാൻ ഒരുങ്ങിയിരിക്കുന്നു എന്നുമല്ല. അവൻ നല്കുന്ന ഏക യോഗ്യത ദൈർഘ്യമാണു.