സങ്കീർത്തനങ്ങൾ 4:8

ഒരു സങ്കീർത്തനത്തിനു വാഗ്ദാനം ചെയ്യാവുന്ന എല്ലാറ്റിലുംവെച്ചു ഇതു വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നതു ഒരു രാത്രിയിലെ ഉറക്കമാണു.

അതു തോന്നുന്നത്ര ചെറിയ കാര്യമല്ല. ദിവസത്തിൽ നിനക്കു മേൽനോട്ടം വഹിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഏക ഭാഗമാണു ഉറക്കം. രാവിലെമുതൽ കൊണ്ടുനടന്ന ജാഗ്രത നീ താഴെ വെക്കുന്നു; ഏഴോ എട്ടോ മണിക്കൂർ നിനക്കു സ്വയം കാക്കാനോ, ഒന്നും പരിശോധിക്കാനോ, ഒരു വാർത്തയോടു പ്രതികരിക്കാനോ കഴിയില്ല. ഉറങ്ങുന്ന ഓരോ മനുഷ്യനും അറിയാതെ ഒരു ഏറ്റുപറച്ചിൽ നടത്തുന്നു: എന്റെ ശ്രദ്ധയില്ലാതെയും ലോകം തുടരും, മറ്റാരോ അതു പിടിച്ചുനിർത്തുന്നുണ്ടു.

കഷ്ടതയോടൊപ്പം ഉറക്കമില്ലായ്മ വരുന്നതു അതുകൊണ്ടാണു. കാവൽ നില്ക്കുന്നതു അത്യാവശ്യമാണെന്നു മനസ്സു കരുതുന്നിടത്തോളം ശരീരം ആ കാവൽ വിട്ടുതരില്ല.

തന്റെ പേരു വലിച്ചിഴയ്ക്കപ്പെടുമ്പോഴാണു ദാവീദ് ഇതു എഴുതുന്നതു. സാഹചര്യം തീർന്നതുകൊണ്ടല്ല അവൻ ഉറങ്ങുന്നതു — സങ്കീർത്തനം ആദ്യംമുതൽ വായിച്ചാൽ അതു തീർന്നിട്ടില്ലെന്നു വ്യക്തമാണു. അവൻ ഒരു കാരണം മാത്രം പറയുന്നു, ഭാരം മുഴുവൻ ഒറ്റ വാക്കിൽ വെക്കുന്നു: “നീ ഏകൻ.” പ്രധാനമായും എന്നല്ല. മറ്റുള്ളവയോടൊപ്പം എന്നുമല്ല. ആദ്യത്തേതു പരാജയപ്പെട്ടാൽ എന്നു കരുതി ഒരു രണ്ടാം സുരക്ഷ അവൻ കരുതിവെക്കുന്നില്ല — നമ്മിൽ മിക്കവരും ചെയ്യുന്നതു അതാണെങ്കിലും.

ഇതിന്റെ സാധാരണത്വവും ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാണു. ഇതു ഒരു പോർക്കളത്തെക്കുറിച്ചല്ല, ഒരു കിടക്കയെക്കുറിച്ചുള്ള വാഗ്ദത്തമാണു.