൧. യോഹന്നാൻ 5:14-15

“അവന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം” എന്ന പരിമിതിയിലാണു മിക്ക വായനക്കാരും നില്ക്കുന്നതു; അതു സാധാരണ ഒരു ചുരുക്കലായാണു വായിക്കുന്നതു — അംഗീകൃതമായ ചുരുക്കം അപേക്ഷകളിലേക്കു ഈ വാഗ്ദാനം ഒതുക്കുന്നതുപോലെ.

യോഹന്നാന്റെ ലേഖനത്തിൽ അതു വേറൊരു വിധത്തിലാണു പ്രവർത്തിക്കുന്നതു. തന്റെ വായനക്കാർക്കു കാര്യങ്ങൾ അറിയാൻ കഴിയുമെന്നു സ്ഥാപിക്കാൻ അവൻ അഞ്ചു അദ്ധ്യായം ചെലവഴിച്ചു: മരണത്തിൽനിന്നു ജീവനിലേക്കു കടന്നു എന്നറിയുന്നു, അവനിൽ വസിക്കുന്നു എന്നറിയുന്നു, ദൈവമക്കളാണെന്നു അറിയുന്നു. ഈ ഭാഗം ആ പദ്ധതി തുടരുന്നു. നീ എന്തു ചോദിക്കാം എന്നതു പരിമിതപ്പെടുത്തുകയല്ല; ആ ഉറപ്പു എവിടെനിന്നു വരുന്നു എന്നു പറയുകയാണു.

രണ്ടാം വാക്യത്തിലെ യുക്തി ശ്രദ്ധയോടെ പിന്തുടരേണ്ടതാണു; അതു ഒരു വാഗ്ദത്തമല്ല, ഒരു ശൃംഖലയാണു. അവൻ നമ്മെ കേൾക്കുന്നെങ്കിൽ, നാം ചോദിച്ചതു നമുക്കുണ്ടു. നടുവിലെ കണ്ണി ശ്രദ്ധിക്കുക. ദൈവം ഉദാരനായതുകൊണ്ടു നാം ചോദിക്കുന്നതു കിട്ടുന്നു എന്നല്ല യോഹന്നാൻ പറയുന്നതു. അവൻ കേൾക്കുന്നതുകൊണ്ടു നമുക്കതു ഉണ്ടു എന്നാണു — കേൾക്കപ്പെടുന്നതാണു നിർണ്ണായക സംഭവമായി കണക്കാക്കുന്നതു; കൈവശം വരുന്നതു അതിൽനിന്നാണു.

കേൾക്കുന്നതു ആരാണെന്നു ഗൗരവമായി എടുത്താലല്ലാതെ പ്രാർത്ഥനയെ വർണ്ണിക്കാൻ അതു വിചിത്രമായ ഒരു വഴിയാണു. ശക്തിയില്ലാത്ത ഒരാൾ കേൾക്കുന്ന അപേക്ഷ ഒന്നും മാറ്റുന്നില്ല. പ്രവർത്തിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരാൾ കേൾക്കുന്ന അതേ അപേക്ഷ ഫലത്തിൽ ഇതിനകം ഉത്തരം കിട്ടിയതാണു.