൨. തിമൊഥെയൊസ് 1:7

ഇതു ഭയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു പൊതുപ്രസ്താവനയല്ല. ചുറ്റുമുള്ള വാക്യങ്ങളിൽനിന്നു നോക്കിയാൽ, ബുദ്ധിമുട്ടിലായിരുന്ന ഒരു പ്രത്യേക യുവാവിനു എഴുതിയതാണു.

കൃപാവരം ജ്വലിപ്പിക്കുക, ലജ്ജിക്കരുതു, കേട്ടതു മുറുകെപ്പിടിക്കുക — പൗലൊസ് ഇതു ആവർത്തിക്കുന്നു. നന്നായി പോകുന്ന ഒരാൾക്കു ആരും അങ്ങനെ എഴുതില്ല. തിമൊഥെയൊസ് സ്വഭാവത്താൽ ജാഗ്രതയുള്ളവനും, ശരീരത്തിൽ അസ്വാസ്ഥ്യമുള്ളവനും, തന്റെ ഗുരു റോമൻ തടവിൽ മരണം കാത്തിരിക്കുമ്പോൾ പ്രയാസമുള്ള ഒരു സഭയെ നയിക്കുന്നവനുമായിരുന്നു. അവന്റെ സാഹചര്യത്തിൽ ഭയം ന്യായമായ പ്രതികരണമായിരുന്നു.

ഭയം പാപമാണെന്നു പൗലൊസ് പറയുന്നില്ല. അതിന്റെ ഉറവിടം ദൈവമല്ല എന്നാണു പറയുന്നതു — അതിനു ഒരു ഉറവിടമുണ്ടെന്നും, ആ ഉറവിടം തിരിച്ചറിയേണ്ടതാണെന്നും അതു തുറന്നിടുന്നു. ഇവിടെ ഭയത്തെ ഒരു “ആത്മാവു” എന്നു വർണ്ണിക്കുന്നു — സ്വഭാവവും ദിശയുമുള്ള ഒന്നു, എവിടെനിന്നോ വന്നുചേരുന്ന ഒരു മാനസികാവസ്ഥയല്ല.

പിന്നെ നല്കപ്പെട്ട മൂന്നു കാര്യങ്ങൾ; ഒരു കൂട്ടമായി നോക്കുംവരെ അവ വിചിത്രമായ ഒരു ത്രയമാണു. ശക്തി — നിന്റെ കഴിവിനപ്പുറമുള്ളതിനു. സ്നേഹം — ആ ശക്തിക്കു ഒരു ലക്ഷ്യമുണ്ടാകാൻ; സ്നേഹമില്ലാത്ത ശക്തിയാണു മിക്കവരും യഥാർത്ഥത്തിൽ ഭയപ്പെടുന്നതു. സുബോധം — അതിനു ഒരു അതിരുണ്ടാകാൻ. മൂലപദം അച്ചടക്കമുള്ള, സ്വസ്ഥമായ ഒരു മനസ്സിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു: സ്വയം ഭരിക്കാനുള്ള കഴിവു.

ഭയം ഒന്നുകിൽ നിശ്ചലതയോ അല്ലെങ്കിൽ അവിവേകമായ പ്രവൃത്തിയോ ഉണ്ടാക്കുന്നു. ഈ മൂന്നു ദാനങ്ങൾ ഒരുമിച്ചു രണ്ടിനുമുള്ള കൃത്യമായ മറുമരുന്നാണു.