യെശയ്യാവു 46:4

ഈ വാക്യത്തിന്റെ ശക്തി മുഴുവൻ ഏതാനും വരിക്കുമുമ്പു ഒരുക്കിയ ഒരു വൈരുദ്ധ്യത്തിലാണു; അതു ആക്ഷേപഹാസ്യത്തോടു അടുത്തുനില്ക്കുന്നു.

നഗരം വീഴുന്ന നിമിഷത്തിൽ ബാബേലിന്റെ ദേവന്മാരെ യെശയ്യാവു വർണ്ണിക്കുന്നു: കാളകളുടെ പുറത്തു കെട്ടിവെച്ച വിഗ്രഹങ്ങൾ, ചാഞ്ഞുകിടക്കുന്നു, അവയെ വലിച്ചുകൊണ്ടുപോകുന്ന ക്ഷീണിച്ച മൃഗങ്ങൾക്കു ഒരു ഭാരം. കാര്യം വ്യക്തമാണു. ആ ദേവന്മാരെ ചുമക്കേണ്ടതുണ്ടു. അവർ ചരക്കാണു.

പിന്നെ ദൈവം പറയുന്നു: ഞാൻ ഉണ്ടാക്കി, ഞാൻ ചുമക്കും; ഞാൻ വഹിക്കും, ഞാൻ വിടുവിക്കും. ക്രിയകൾ തലതിരിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ചുമക്കപ്പെടുന്നവനല്ല, ചുമക്കുന്നവനാണു ഈ ദൈവം; ചുമക്കപ്പെടുന്ന വസ്തു നീയാണു.

ഏറ്റവും കഠിനമായ ഭാഗം അവൻ പേരെടുത്തു പറയുന്നു. വാർദ്ധക്യംവരെ. നരയ്ക്കുംവരെ. ജീവിതകാലം മുഴുവനുള്ള കരുതലിന്റെ പൊതുവായ വാഗ്ദത്തമല്ല — ആളുകൾ ഏറ്റവുമധികം താഴെ വെക്കപ്പെടുന്ന ജീവിതഭാഗത്തെ ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ള വാഗ്ദത്തമാണു. ഗർഭംമുതൽ അവൻ ചുമന്നു എന്നു തൊട്ടുമുമ്പുള്ള വാക്യം പറയുന്നു; ഈ വാക്യം അതേ കൈകൾ മറ്റേ അറ്റത്തേക്കും നീട്ടുന്നു — ആശ്രയത്വം തിരികെ വരുന്നിടത്തേക്കു, മാനം കാത്തുസൂക്ഷിക്കാൻ പ്രയാസമാകുന്നിടത്തേക്കു.

നടുവിലുള്ള “ഞാൻ അവൻ ആകുന്നു” എന്ന പ്രയോഗം മനഃപൂർവ്വം മാറ്റമില്ലാത്തതാണു. വാക്യത്തിലെ മറ്റെല്ലാം നീങ്ങുന്നു — പ്രായം കൂടുന്നു, മുടി നരയ്ക്കുന്നു, ബലം പോകുന്നു. വാക്യത്തിന്റെ കർത്താവു നീങ്ങുന്നില്ല.