എബ്രായർ 6:19

പ്രത്യാശയ്ക്കു നങ്കൂരം ഒരു വിചിത്രമായ ചിത്രമാണു; ആ വിചിത്രതയാണു കാര്യം.

നാം സാധാരണ ഉപയോഗിക്കുന്ന അർത്ഥത്തിൽ പ്രത്യാശ ഭാഷയിലെ ഏറ്റവും ഭാരം കുറഞ്ഞ വസ്തുവാണു — ഒരു ആഗ്രഹം, ഭാരമില്ലാത്തതു, ഒന്നിനോടും ബന്ധിക്കാത്തതു. എഴുത്തുകാരൻ ഒരു കപ്പലിലെ ഏറ്റവും ഭാരമുള്ള വസ്തു തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു. നങ്കൂരത്തിന്റെ ജോലി മുഴുവൻ, സ്വന്തം ബലത്തിൽ ചെറുക്കാൻ കഴിയാത്ത ശക്തികൾക്കെതിരെ ചലിക്കുന്ന ഒരു കപ്പലിനെ പിടിച്ചുനിർത്തുകയാണു. അതിൽ ശുഭാപ്തിവിശ്വാസപരമായി ഒന്നുമില്ല. അതു ദുർഘടകാലാവസ്ഥയ്ക്കുള്ള ഉപകരണമാണു.

പിന്നെ ഈ ഉപമ ഒരു നങ്കൂരവും ചെയ്യാത്ത ഒന്നു ചെയ്യുന്നു. അതു തിരശ്ശീലയ്ക്കകത്തേക്കു കടക്കുന്നു.

നങ്കൂരങ്ങൾ താഴേക്കു പോകുന്നു. ഇതു മുകളിലേക്കും അകത്തേക്കും പോകുന്നു — വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിന്റെ തിരശ്ശീല കടന്നു, മഹാപുരോഹിതൻ വർഷത്തിൽ ഒരിക്കൽ മാത്രം കടന്ന, മറ്റാരും ഒരിക്കലും കടക്കാത്ത ഇടത്തേക്കു. ഉപമ മനഃപൂർവ്വം മുറിയുന്നു; പിടിത്തം എവിടെയാണു നടക്കുന്നതെന്നു വായനക്കാരൻ കാണണമെന്നു എഴുത്തുകാരൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ആ കയറു കടലിന്റെ അടിത്തട്ടിലേക്കല്ല പോകുന്നതു — അതു മണൽ മാത്രമാണു, കൊടുങ്കാറ്റിൽ നീങ്ങുകയും ചെയ്യും. ഇളകാൻ കഴിയാത്ത ഏക ഇടത്തിലേക്കാണു അതു പോകുന്നതു.

അടുത്ത വാക്യം അവിടെ ഇതിനകം ഉള്ളതു ആരെന്നു പറയുന്നു: മുന്നോടിയായി പ്രവേശിച്ച യേശു. ഈ നങ്കൂരം ഒരു ആശയത്തിലല്ല ഉറപ്പിച്ചിരിക്കുന്നതു. ആ മുറിയിലേക്കു മുമ്പേ കടന്നുപോയ ഒരു വ്യക്തിയിലാണു.