എബ്രായർ 13:5

ഈ വാക്യത്തിന്റെ യുക്തി പലപ്പോഴും നമ്മുടെ ശ്രദ്ധയിൽപെടാറില്ല, കാരണം നാം സാധാരണ രണ്ടാം പകുതി മാത്രമേ ഉദ്ധരിക്കാറുള്ളൂ. ദ്രവ്യാഗ്രഹത്തിനുള്ള മറുമരുന്നായിട്ടാണു സാന്നിദ്ധ്യത്തിന്റെ വാഗ്ദത്തം ഇവിടെ വെക്കുന്നതു. പണം എന്തിനുവേണ്ടിയാണു എന്നു ആലോചിക്കുമ്പോൾ മാത്രമേ ഈ ചേർച്ച മനസ്സിലാകൂ.

പണം സംഭരിച്ചുവെച്ച സുരക്ഷിതത്വമാണു. ഇനിയും സംഭവിക്കാത്തതിനെ നേരിടാനുള്ള ശേഖരിച്ച കഴിവാണു. അതിനോടുള്ള സ്നേഹം സാധാരണ ആഡംബരത്തോടുള്ള ആർത്തിയല്ല — ഒറ്റയ്ക്കും നിസ്സഹായനുമായി പിടിക്കപ്പെടാതിരിക്കാനുള്ള ഒരു തന്ത്രമാണു. അതുകൊണ്ടു അതിനുള്ള ഏറ്റവും ആഴമുള്ള ഉത്തരം ലൗകികതയെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു ശാസനയല്ല. നീ ഭയപ്പെടുന്ന ആ സാഹചര്യം — ഒടുവിൽ നീ ഒറ്റയ്ക്കാകുന്ന ആ അവസ്ഥ — ഉണ്ടാകുകയില്ല എന്ന ഉറപ്പാണു.

മൂലഭാഷയിൽ ഇതു ഊന്നലോടെയാണു പറഞ്ഞിരിക്കുന്നതു. നിഷേധങ്ങൾ ഒന്നിനുമേൽ ഒന്നായി അടുക്കിവെച്ചിരിക്കുന്നു: ഒരിക്കലും, ഒരു നാളും, ഒരു വിധത്തിലും ഞാൻ നിന്നെ കൈവിടുകയില്ല. എഴുത്തുകാരൻ കാവ്യഭംഗിക്കുവേണ്ടിയല്ല അതു ചെയ്യുന്നതു. എല്ലാ പഴുതുകളും അടയ്ക്കുകയാണു.

ഈ വാഗ്ദത്തം ആദ്യം പറഞ്ഞതു നേതൃമാറ്റത്തിന്റെ നിമിഷത്തിലാണു — ജീവിതകാലം മുഴുവൻ തന്നെ നയിച്ച ആൾ ഇപ്പോൾ മരിച്ചു, ഉത്തരവാദിത്വം തന്റെ തലയിൽ വീണ യോശുവയോടു. തനിക്കു താങ്ങാനാവാത്ത ഒരു ജോലിയിലേക്കു, ആശ്രയിച്ചിരുന്ന ആൾ ഇല്ലാതെ നോക്കിനില്ക്കുന്ന ഒരാളാണു അവിടെ.

ഈ വാക്യത്തിലെ തൃപ്തി പ്രതീക്ഷകൾ താഴ്ത്തിയിട്ടു നേടുന്നതല്ല. നീ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഭയപ്പെട്ടിരുന്ന കാര്യം ഇല്ലാതായി എന്നു അറിയുമ്പോൾ താനേ വരുന്നതാണു.