സങ്കീർത്തനങ്ങൾ 27:14

നിർദ്ദേശം ആവർത്തിക്കുന്നു; ആ ആവർത്തനമാണു ഈ വാക്യത്തിന്റെ രൂപം. യഹോവയ്ക്കായി കാത്തിരിക്ക — പിന്നെ ഒരു പ്രോത്സാഹനം — പിന്നെ വീണ്ടും, യഹോവയ്ക്കായി കാത്തിരിക്ക.

ദാവീദിനു അതു രണ്ടു തവണ പറയേണ്ടിവരുന്നു. അതാണു സത്യസന്ധമായ വിശദാംശം. പൂർണ്ണമായ ഉറപ്പിൽ തുടങ്ങി നടുവിൽ എവിടെയോ യാചനയിലേക്കു വീണ ഒരു സങ്കീർത്തനത്തിന്റെ അവസാനം അവൻ തന്നോടുതന്നെ സംസാരിക്കുകയാണു; ഒടുവിലത്തെ വരിയിൽ, ഒന്നിലധികം തവണ സ്വയം പറയേണ്ട ഒരു നിർദ്ദേശത്തിൽ അവൻ എത്തിയിരിക്കുന്നു.

അവയ്ക്കിടയിലുള്ളതു പുതിയ വിവരമല്ല. ധൈര്യപ്പെടുക, നിന്റെ ഹൃദയം ഉറയ്ക്കട്ടെ. വാദമില്ല, വാഗ്ദത്തമില്ല, കാരണം പറയുന്നില്ല. ഒരേ കല്പനയ്ക്കിടയിൽ തിരുകിവെച്ച ഒരു പ്രോത്സാഹനം മാത്രം.

“ഉറയ്ക്കട്ടെ” എന്ന ക്രിയ എബ്രായയിൽ പ്രേരകരൂപമാണു — നിന്റെ ഹൃദയം ഉറപ്പിക്കപ്പെടട്ടെ എന്നതിനോടു അടുത്തതു. അതു പൂർണ്ണമായും നീ ചെയ്യുന്ന ഒന്നല്ല. നീ അനുവദിക്കുന്ന ഒന്നാണു; ആ അനുവദിക്കൽ മാത്രമാണു നിനക്കു ലഭ്യമായ ഭാഗം.

ഈ സങ്കീർത്തനത്തിനു ഇതു ശരിയായ അവസാനമാകുന്നതു, ഇതിനുമുമ്പു വന്നതുകൊണ്ടാണു. ഒന്നാം വാക്യം ഉയരത്തിലാണു. ഒമ്പതാം വാക്യത്തിൽ തിരുമുഖം മറയ്ക്കരുതേ എന്നു യാചിക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യനുണ്ടു. പതിമൂന്നാം വാക്യം പറയുന്നു, ജീവനുള്ളവരുടെ ദേശത്തു യഹോവയുടെ നന്മ കാണും എന്നു വിശ്വസിച്ചില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ താൻ തളർന്നുപോകുമായിരുന്നു.

പിന്നെ അവസാനവാക്കു “കാത്തിരിക്ക” എന്നാണു. തീരുമാനിക്ക എന്നല്ല, നിഗമനത്തിലെത്തുക എന്നുമല്ല. കാത്തിരിക്ക — രണ്ടു തവണ പറഞ്ഞതു, അവിടെയെത്താൻ സങ്കീർത്തനം മുഴുവൻ കടന്നുപോയ ഒരാളാൽ.