യാക്കോബ് 5:16

രണ്ടു നിർദ്ദേശങ്ങൾ ചേർത്തുവെച്ചിരിക്കുന്നു; ക്രമം പ്രധാനമാണു. തമ്മിൽ ഏറ്റുപറവിൻ, തമ്മിൽ പ്രാർത്ഥിപ്പിൻ. ഒന്നാമത്തേതില്ലാതെ രണ്ടാമത്തേതു യാക്കോബ് നല്കുന്നില്ല.

അതു അസ്വസ്ഥത നല്കുന്ന ഒരു ക്രമീകരണമാണു, മനഃപൂർവ്വവുമാണു. ശരിക്കും അറിയാത്ത ഒരാളുടെ സാഹചര്യത്തിനുവേണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കുന്നതു എളുപ്പവും മാന്യവുമായ ഒരു പ്രവൃത്തിയാണു. ആദ്യം അവരോടു ഏറ്റുപറയുന്നതു അങ്ങനെയല്ല. കൂടുതൽ പ്രയാസമുള്ളതിനെ എളുപ്പമുള്ളതിന്റെ മുൻവ്യവസ്ഥയാക്കുന്നു; സൗഖ്യം പ്രാർത്ഥനയോടു മാത്രമല്ല, ഈ ജോടിയോടാണു ചേർക്കുന്നതു.

“തമ്മിൽ” എന്നാണു, ഒരു നിയുക്ത ഉദ്യോഗസ്ഥനോടു എന്നല്ല. ഗതാഗതം ഇരുവഴിക്കുമാണു; അതായതു ഈ ക്രമീകരണത്തിലുള്ള ഏവരും ഏറ്റുപറയുന്നവനും പ്രാർത്ഥിക്കുന്നവനുമാണു. ആരും വൃത്തിയുള്ള വേഷത്തിൽ ഒതുങ്ങിനില്ക്കുന്നില്ല.

പിന്നെ അവകാശവാദം: നീതിമാന്റെ ശ്രദ്ധയോടെയുള്ള പ്രാർത്ഥന വളരെ ഫലിക്കുന്നു. “ശ്രദ്ധയോടെ” എന്നതിന്റെ മൂലപദം പല വിധത്തിൽ പരിഭാഷപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ടു — ഊർജ്ജസ്വലമായ, ഉത്സാഹമുള്ള, പ്രവർത്തിക്കുന്ന. കൃത്യമായ അർത്ഥം എന്തായാലും, ഒരൊറ്റ മര്യാദയുള്ള അപേക്ഷയുടെ വർണ്ണനയല്ല അതു.

ഉടനെ യാക്കോബ് തന്റെ ഉദാഹരണം പറയുന്നു; അതാണു അമ്പരപ്പിക്കുന്നതു. ഏലിയാവു — അവനെ ഒരു അസാധാരണ വ്യക്തിയായി അവതരിപ്പിക്കുന്നില്ല. “ഏലിയാവു നമുക്കു സമസ്വഭാവമുള്ള മനുഷ്യൻ ആയിരുന്നു” എന്നാണു പറയുന്നതു. അവനെ ഉദ്ധരിക്കുന്നതിന്റെ കാര്യവും അതാണു: തീ ഇറക്കിയ പ്രവാചകനെ, സാധാരണ മനുഷ്യരെക്കുറിച്ചുള്ള തെളിവായാണു അവതരിപ്പിക്കുന്നതു — അവർക്കുള്ള ഒരു അപവാദമായല്ല.