സങ്കീർത്തനങ്ങൾ 125:1

ഉപമയിലെ വസ്തുവിനെ നോക്കിനിന്നുകൊണ്ടാണു ഇതു പാടിയതു.

അതു ഒന്നു നിന്നു ചിന്തിക്കേണ്ടതാണു; നമുക്കു കഴിയാത്ത ഒരു വിധത്തിൽ അതു ഈ വരിയെ മൂർത്തമാക്കുന്നു. സീയോൻ അവർക്കു ഒരു ആശയമായിരുന്നില്ല. വഴിയിൽ മുന്നിൽ കാണുന്ന, കയറുന്തോറും വലുതാകുന്ന ആ മലയായിരുന്നു. അതു അവരുടെ മുത്തശ്ശിമാർക്കുമുമ്പേ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു, അവരുടെ കൊച്ചുമക്കൾക്കുശേഷവും ഉണ്ടാകും. ഒരു മല ഭാവനയിൽ കാണാൻ ഈ ഉപമ ആരോടും ആവശ്യപ്പെടുന്നില്ല. അതു ഒന്നിനെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുകയാണു.

താരതമ്യം ചെയ്യുന്ന ഗുണവും കൃത്യമാണു. മലയുടെ ഉയരമോ ഭംഗിയോ അല്ല; സജീവമായ ഏതെങ്കിലും ശക്തിയുമല്ല. “ഇളകാതെ എന്നേക്കും നില്ക്കുന്നു.” ഇവിടെ വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്ന ഏക ഗുണം അതു നില്ക്കുന്നിടത്തുതന്നെ നില്ക്കുന്നു എന്നതാണു.

വ്യാകരണത്തിലും ഒരു ചെറിയ അമ്പരപ്പുണ്ടു. ആശ്രയിക്കുന്നവരെ സീയോൻമല സംരക്ഷിക്കുന്നു എന്നല്ല പറയുന്നതു — സങ്കേതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു വാക്യത്തിൽനിന്നു നാം അതാണു പ്രതീക്ഷിക്കുക. അവർ സീയോൻമലപോലെ *ആകുന്നു* എന്നാണു. ആശ്രയിക്കുന്നതു ആശ്രയിക്കുന്നവനിൽ എന്തോ ചെയ്യുന്നു. കാലക്രമേണ നീ ചാരിനിന്നതിന്റെ സ്വഭാവം നീ ഏറ്റെടുക്കുന്നു.

അതുകൊണ്ടു ഇതു സുരക്ഷയുടെ വാഗ്ദത്തം മാത്രമല്ല. രൂപപ്പെടലിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു അവകാശവാദമാണു — ആശ്രയിച്ചു ജീവിച്ച ഒരു ജീവിതം ഒടുവിൽ ഇളകാത്തതായിത്തീരുന്നു, ആ ഇളകായ്ക കടംകൊണ്ടതാണു, സ്വന്തമല്ല.