സങ്കീർത്തനങ്ങൾ 56:3

ഏതാനും വാക്കുകൾ മാത്രം; എന്നാൽ മിക്ക ഭക്തിപരമായ ഉപദേശങ്ങളും തലതിരിച്ചിടുന്ന ഒരു ക്രമത്തിലാണു അവ.

നാം പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന രൂപം ഇതാണു: ദൈവത്തിൽ ആശ്രയിക്കുക, അപ്പോൾ നീ ഭയപ്പെടുകയില്ല. ആദ്യം വിശ്വാസം, പിന്നെ ഭയം തീരും. കേൾക്കാൻ ശരിയാണു; പക്ഷേ അതു പരീക്ഷിച്ചിട്ടും ഭയം ബാക്കിനില്ക്കുന്നവരിൽ ഒരു നിശ്ശബ്ദ ദുഃഖം ഉണ്ടാക്കുന്നു — കാരണം അതു ഭയത്തെത്തന്നെ വിശ്വാസം പരാജയപ്പെട്ടതിന്റെ തെളിവാക്കുന്നു.

ദാവീദ് മറിച്ചാണു എഴുതുന്നതു. “ഞാൻ ഭയപ്പെടുന്ന നാളിൽ” — ഒരു നിശ്ചിത വസ്തുതയായി, തന്റെ ജീവിതത്തിൽ ആവർത്തിക്കുന്ന ഒരു അവസ്ഥയായി — “ഞാൻ നിന്നിൽ ആശ്രയിക്കും.” ഭയം തടസ്സമല്ല, സന്ദർഭമാണു. ഉറപ്പു തോന്നുന്നതുവരെ കാത്തിരുന്നിട്ടല്ല അവൻ പ്രവർത്തിക്കുന്നതു.

“എങ്കിൽ” എന്നല്ല, “നാളിൽ” എന്നാണെന്നതും ശ്രദ്ധിക്കുക. അസാധാരണമായ ഒരു വീഴ്ചയെയല്ല അവൻ വർണ്ണിക്കുന്നതു. ഭയം തിരികെ വരുമെന്നു അവൻ കണക്കുകൂട്ടുന്നു; അതു ഇല്ലാതാക്കാനുള്ള പദ്ധതിയല്ല, അതു മടങ്ങിവരുമ്പോൾ എന്തു ചെയ്യണമെന്ന പദ്ധതിയാണു അവനുള്ളതു.

ഈ വാക്യത്തിന്റെ വലിപ്പത്തിലും ഒരു കാര്യമുണ്ടു. അതിലും നീളമുള്ള ഒന്നും പറയാൻ കഴിയാത്തപ്പോൾ പറയാൻ പാകത്തിനു അതു ചെറുതാണു — പുലർച്ചെ മൂന്നു മണിക്കു, അല്ലെങ്കിൽ കയറാൻ ഇഷ്ടമില്ലാത്ത ഒരു മുറിയുടെ പുറത്തുള്ള ഇടനാഴിയിൽ. ചില സങ്കീർത്തനങ്ങൾ കെട്ടിടങ്ങളാണു. ഇതു പിടിച്ചുനില്ക്കാനുള്ള ഒരു കൈപ്പിടിയാണു.