എബ്രായർ 11:1

ഈ നിർവ്വചനത്തിലെ രണ്ടു നാമങ്ങളും നിയമപരവും വാണിജ്യപരവുമാണു, വൈകാരികമല്ല.

“ഉറപ്പു” എന്നതു അക്കാലത്തെ രേഖകളിൽ ഒരു ആധാരത്തിനു ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന വാക്കാണു — കൈവശം വരുംമുമ്പുതന്നെ ഒന്നു നിന്റേതാണെന്നു സ്ഥാപിക്കുന്ന കടലാസു. “നിശ്ചയം” എന്നതു കോടതിയിൽ സ്വീകരിക്കുന്ന തെളിവിനുള്ള വാക്കാണു.

അതുകൊണ്ടു ഈ നിർവ്വചനത്തിൽ വിശ്വാസം ഒരു ഉറപ്പിന്റെ വികാരമല്ല. അതു രേഖയാണു. രേഖ എന്തിനു വേണം എന്നു രണ്ടു കർമ്മങ്ങൾ പറയുന്നു: പ്രത്യാശിക്കുന്നവ — അവ എത്തിയിട്ടില്ല; കാണാത്തവ — അവ പരിശോധിക്കാനാവില്ല. കൈവശവും തെളിവും വേർപിരിഞ്ഞ സാഹചര്യങ്ങളാണു രണ്ടും.

അദ്ധ്യായത്തിൽ തുടർന്നുവരുന്നതു ഈ നിർവ്വചനത്തിനുള്ള വാദമാണു; അതു മയമില്ലാത്തതാണു. ഇങ്ങനെ ജീവിച്ചവരുടെ പട്ടികയിൽ വാഗ്ദത്തം നിറവേറുന്നതു കണ്ടവരും കാണാത്ത പലരുമുണ്ടു. പതിമൂന്നാം വാക്യം വ്യക്തമായി പറയുന്നു: ഇവരെല്ലാം വാഗ്ദത്തങ്ങൾ പ്രാപിക്കാതെ, ദൂരത്തുനിന്നു കണ്ടു വന്ദിച്ചുകൊണ്ടു വിശ്വാസത്തിൽ മരിച്ചു.

അവസാനത്തോടടുത്തു, പീഡിപ്പിക്കപ്പെട്ടവരെയും ഈർച്ചവാളാൽ അറുക്കപ്പെട്ടവരെയും മരുഭൂമികളിൽ ഉഴന്നുനടന്നവരെയും — ലോകം അവർക്കു യോഗ്യമായിരുന്നില്ല — എഴുത്തുകാരൻ പട്ടികപ്പെടുത്തുന്നു; അവർക്കും വാഗ്ദത്തം ലഭിച്ചില്ല എന്നു പറയുന്നു.

അതായതു ഈ അദ്ധ്യായം വിശ്വാസത്തെ കാര്യങ്ങൾ നേടാനുള്ള ഒരു സങ്കേതമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നില്ല. സ്വത്തു ഒരിക്കലും കാണാതെ ഒരു ആയുഷ്കാലം മുഴുവൻ ഒരു ആധാരം പിടിച്ചുനില്ക്കുന്നതു എങ്ങനെയെന്നാണു വർണ്ണിക്കുന്നതു.