സങ്കീർത്തനങ്ങൾ 147:3

ഈ വാക്യത്തിന്റെ അയൽക്കാരാണു ഇതിനെ ശ്രദ്ധേയമാക്കുന്നതു.

തൊട്ടുമുമ്പു ദൈവം ഒരു നഗരം പണിയുകയും പ്രവാസികളെ ചേർക്കുകയും ചെയ്യുന്നു — ഒരു ജനത മുഴുവന്റെയും തോതിലുള്ള പുനഃസ്ഥാപനം. തൊട്ടുപിന്നാലെ അവൻ നക്ഷത്രങ്ങളെ എണ്ണി ഓരോന്നിനെയും പേരു ചൊല്ലി വിളിക്കുന്നു — പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ തോതു. ജനതയ്ക്കും ഗാലക്സികൾക്കും ഇടയിൽ തിരുകിവെച്ചിരിക്കുന്നതു ആരുടെയോ തകർന്ന ഹൃദയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു വരിയാണു.

വിഷയം മാറി എന്ന ഒരു സൂചനയുമില്ലാതെ സങ്കീർത്തനക്കാരൻ ഇവയെ ഒരേ പട്ടികയിൽ വെക്കുന്നു. നഗരങ്ങളും നക്ഷത്രങ്ങളും ഒരാളുടെ ദുഃഖവും ഈ ദൈവം ശ്രദ്ധിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളാണു; നടുവിലുള്ളതു മറ്റുള്ളവയോടൊപ്പം പറയാൻ മാത്രം ചെറുതാണെന്നു കണക്കാക്കുന്നില്ല.

രണ്ടാമത്തെ ക്രിയ ഗാർഹികമാണു. “മുറിവുകളെ കെട്ടുന്നു” എന്നതു തുണിയും കൈകളുംകൊണ്ടു ഒരാൾ ചെയ്യുന്നതാണു — അടുത്തു, ശാരീരികമായി, പതുക്കെ; തൊടാൻ മാത്രം അടുത്തുനില്ക്കുന്ന ഒരാൾ വേണം. അതു കല്പനയുടെ ഭാഷയല്ല. അകലെനിന്നു നക്ഷത്രങ്ങൾക്കു പേരിടുന്ന അതേ ദൈവം കെട്ടുപണി ചെയ്യുന്നതായി വർണ്ണിക്കുന്നു.

ഇവിടെ “തകർന്ന” എന്നതിന്റെ വാക്കു മറ്റിടങ്ങളിൽ ഉടഞ്ഞ മൺപാത്രത്തിനും അസ്ഥികൾക്കും ഉപയോഗിക്കുന്നു. അതു മൃദുവായ ഒരു പദമല്ല. അതിനോടു ചേർത്ത “സൗഖ്യമാക്കുന്നു” എന്നതു ആശ്വസിപ്പിക്കുക എന്നോ ശ്രദ്ധ തിരിക്കുക എന്നോ അല്ല. ആ വസ്തു നന്നാക്കപ്പെടുന്നു എന്നാണു.

എത്ര സമയമെടുക്കും എന്നു ഈ വാക്യം പറയുന്നില്ല. കെട്ടുക എന്നതു ചികിത്സയാണു; ചികിത്സ ദൈർഘ്യം സൂചിപ്പിക്കുന്നു.