സങ്കീർത്തനങ്ങൾ 130:5

മൂന്നു ചെറിയ ഭാഗങ്ങൾ; നടുവിലുള്ളതാണു ഏറ്റവും വിചിത്രം. ഞാൻ യഹോവയ്ക്കായി കാത്തിരിക്കുന്നു. എന്റെ ഉള്ളം കാത്തിരിക്കുന്നു. അവന്റെ വചനത്തിൽ ഞാൻ പ്രത്യാശ വെക്കുന്നു.

അവൻ അതു രണ്ടു തവണ പറയുന്നു; രണ്ടാമത്തെ തവണ ചെയ്യുന്നതു ആരെന്നു പറയുന്നു — എന്റെ ഉള്ളം. അതു അധികപ്പറ്റല്ല. കാത്തിരിക്കൽ ഒരു പ്രവൃത്തിയായിരിക്കുന്നതും, അതു ഒരാളെ മുഴുവൻ ഏറ്റെടുത്ത ഒരു അവസ്ഥയായിരിക്കുന്നതും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസമാണതു. ഗൗരവമുള്ള ഒന്നിനായി കാത്തിരുന്നിട്ടുള്ളവർക്കു ആ മാറ്റം അറിയാം: ആദ്യം നീ കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരാളാണു; പിന്നീടു നീ വെറും കാത്തിരിപ്പാണു, അതിനോടു ചേർത്തുവെച്ച ഒരു മനുഷ്യനും.

മൂന്നാം ഭാഗം, ഈ കാത്തിരിപ്പിനെ വെറും സമയം കളയലിൽനിന്നു വ്യത്യസ്തമാക്കുന്നതു എന്തെന്നു പറയുന്നു. അവന്റെ വചനത്തിൽ ഞാൻ പ്രത്യാശ വെക്കുന്നു. പ്രത്യാശ പറഞ്ഞ ഒന്നിനോടു ബന്ധിച്ചിരിക്കുന്നു. ഒരു സാദ്ധ്യതയോടല്ല, കാര്യങ്ങൾ മെച്ചപ്പെടാറുണ്ടു എന്ന പൊതുതോന്നലിനോടുമല്ല. ഒരു നിശ്ചിത സന്ദേശത്തോടു — അതു വിശ്വസനീയമോ അല്ലയോ ആകാം; ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തപ്പോൾ തിരികെ ചെന്നു വീണ്ടും വായിക്കാവുന്നതുമാണു.

അടുത്ത വാക്യത്തിലെ ചിത്രം ഇതോടൊപ്പം കൊണ്ടുപോകേണ്ടതാണു: പ്രഭാതത്തിനായി കാത്തിരിക്കുന്ന കാവല്ക്കാരെക്കാൾ അധികം. സൂര്യൻ ഉദിക്കും എന്നു കാവല്ക്കാർ പ്രത്യാശിക്കുകയല്ല. അവർക്കു അതു അറിയാം. രാത്രിയുടെ ബാക്കി എത്ര നീളുമെന്നാണു അവർക്കു അറിയാത്തതു; ഒന്നും കാണാൻ കഴിയാത്ത ആ ഭാഗത്തിലൂടെ ഉണർന്നിരിക്കുകയാണു അവരുടെ ജോലി.