വിലാപങ്ങൾ 3:22-23

ഈ വാക്യം എവിടെ നിന്നുകൊണ്ടാണു സംസാരിക്കുന്നതു എന്നു അറിയേണ്ടതു പ്രധാനമാണു. വിലാപങ്ങൾ ഒരു പ്രത്യാശാഗ്രന്ഥമല്ല. ഈ അദ്ധ്യായം തുടങ്ങുന്നതു “ഞാൻ കഷ്ടം കണ്ട പുരുഷൻ” എന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ടാണു; തുടർന്നു ഇരുപതു വാക്യങ്ങൾ ഇരുട്ടു മാത്രം — മതിലുകൾ, ചങ്ങലകൾ, കയ്പ്പു, ചരലിൽ തകർന്ന പല്ലുകൾ.

പിന്നെ ഇരുപത്തിയൊന്നാം വാക്യം: “ഇതു ഞാൻ മനസ്സിൽ ഓർക്കുന്നു; അതുകൊണ്ടു എനിക്കു പ്രത്യാശയുണ്ടു.” ആ വഴിത്തിരിവിനു കാരണം സാഹചര്യത്തിലെ മാറ്റമല്ല. അവനു പുറത്തു ഒന്നും മെച്ചപ്പെട്ടിട്ടില്ല. അവൻ മനഃപൂർവ്വം ഒന്നു ഓർത്തെടുത്തു.

അതു പഠിക്കേണ്ട ഒരു ശീലമാണു. ഇവിടെ പ്രത്യാശ വന്നുചേരുന്ന ഒരു വികാരമല്ല; ഇരുട്ടിൽ, കൺമുമ്പിലുള്ള എല്ലാറ്റിനും എതിരായി, മനഃപൂർവ്വം വീണ്ടെടുക്കുന്ന ഒരു ഓർമ്മയാണു.

അവൻ ഓർത്തെടുക്കുന്നതു പ്രഭാതങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു വസ്തുതയാണു. കരുണ അനുദിനം പുതിയതാണു — അതായതു ഇന്നലത്തേതു ഇന്നലെ തീർന്നു, ഇന്നലേക്കു അതു മതിയായിരുന്നു, ഇന്നത്തേക്കു അതു മതിയാകുമെന്നു ആരും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നില്ല. ശേഖരിച്ചുവെക്കാൻ കരുതൽ ഇല്ല. നാളത്തെ വിഹിതം ഇന്നു രാത്രി എടുക്കാൻ കഴിയില്ല — രാത്രിയുടെ അവസാനയാമങ്ങൾ ഇത്ര കഠിനമായിരിക്കുന്നതു അതുകൊണ്ടാണു.

“നിന്റെ വിശ്വസ്തത വലിയതാകുന്നു” എന്നു എഴുതിയതു കത്തിയെരിഞ്ഞ ഒരു നഗരത്തെ നോക്കിനിന്ന ഒരു മനുഷ്യനാണു. ഈ വരിയുടെ അധികാരം അതാണു. അതു ഒരു ശുഭാപ്തിവിശ്വാസമല്ല. മറിച്ചൊരു നിഗമനത്തിലെത്താൻ എല്ലാ കാരണവുമുണ്ടായിരുന്ന ഒരാൾ ഏറ്റവും അടിത്തട്ടിൽവെച്ചു എത്തിച്ചേർന്ന വിധിയാണു.