കൊലൊസ്സ്യർ 3:10

പൗലൊസ് വസ്ത്രധാരണത്തിന്റെ ഭാഷ ഉപയോഗിക്കുന്നു; അതു ഏതാനും വാക്യങ്ങളോളം നീളുന്നു: ഉരിഞ്ഞുകളയുക, ധരിക്കുക. വസ്ത്രം ദിവസേന തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതാണു — അതാണു ഈ ചിത്രത്തിന്റെ ബലവും അതിന്റെ പരിമിതിയും.

ആ പരിമിതിയെയാണു ഈ വാക്യം അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നതു. പുതിയ മനുഷ്യൻ വെറും ഒരു വസ്ത്രമായിരുന്നെങ്കിൽ, മാറ്റം പൂർണ്ണമായും പുറമേയുള്ളതും പൂർണ്ണമായും തിരിച്ചെടുക്കാവുന്നതുമാകുമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടു ഉപമയെ മുറിക്കുന്ന ഒരു ഭാഗം പൗലൊസ് ചേർക്കുന്നു: “പുതുക്കം പ്രാപിക്കുന്ന.” വർത്തമാനകാലം, കർമ്മണി, തുടർച്ചയായതു. നീ ധരിക്കുന്ന വസ്തുതന്നെ ജീവനുള്ളതും മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതുമാണു — ഒരു കുപ്പായവും അങ്ങനെയല്ല.

“പരിജ്ഞാനത്തിനായി പുതുക്കം” എന്നതു പ്രവൃത്തിയുടെ ഇടം ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. ആദ്യം പെരുമാറ്റത്തിലല്ല. പരിജ്ഞാനത്തിൽ — ചുറ്റുമുള്ള വാക്യങ്ങളനുസരിച്ചു, ആരുടെ സ്വരൂപം പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നുവോ അവനെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവിൽ. എന്തോ പഠിക്കുന്നതിലൂടെയാണു പുതുക്കം സംഭവിക്കുന്നതു; ആ എന്തോ ഒരു വ്യക്തിയാണു.

“സൃഷ്ടിച്ചവന്റെ പ്രതിമപ്രകാരം” എന്നതു വാദത്തെ ഉല്പത്തിയിലേക്കു കൊണ്ടുപോകുന്നു — അവിടെ മനുഷ്യൻ ദൈവത്തിന്റെ സ്വരൂപത്തിൽ ഉണ്ടാക്കപ്പെടുന്നു. എപ്പോഴും കുറവുള്ള ഒന്നിന്റെ മെച്ചപ്പെടുത്തലല്ല പൗലൊസ് വർണ്ണിക്കുന്നതു. കേടുവന്ന ഒരു മൂലരൂപത്തിലേക്കുള്ള പുനഃസ്ഥാപനമാണു.

പുതുക്കപ്പെട്ട ആ സ്വരൂപം പ്രായോഗികമായി എങ്ങനെയിരിക്കും എന്നു തൊട്ടടുത്ത വാക്യം വിശദമാക്കുന്നു; അതു സ്വകാര്യ ഭക്തിയല്ല. വേർതിരിവുകളുടെ തകർച്ചയാണു — യവനനും യെഹൂദനും, ബർബരനും, ദാസനും സ്വതന്ത്രനും. കൊലൊസ്സ്യരിൽ പുതിയ മനുഷ്യൻ പ്രധാനമായും കാണപ്പെടുന്നതു നീ ഇനി ആരോടുകൂടെ ഇരിക്കും എന്നതിലാണു.