സദൃശവാക്യങ്ങൾ 2:8

നീണ്ട ഒരു വാക്യത്തിന്റെ നടുവിൽ ഈ വാക്യത്തിന്റെ കർത്താവു നഷ്ടപ്പെടാൻ എളുപ്പമാണു; അതുകൊണ്ടു പേരെടുത്തു പറയേണ്ടതാണു. കാക്കുന്നതു ദൈവമാണു; അവൻ കാക്കുന്നതു ന്യായത്തിന്റെ പാതകളാണു.

ആദ്യഭാഗത്തു നീതിമാന്മാരെയല്ല — പാതകളെയാണു. സംരക്ഷണത്തിനു അതു അസാധാരണമായ ഒരു കർമ്മമാണു. ആളുകൾക്കു ഉപയോഗിക്കാൻവേണ്ടിയാണു വഴികൾ കാക്കുന്നതു; കാക്കപ്പെട്ട വഴി തുറന്നുകിടക്കുന്ന വഴിയാണു. സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നതു ശരിയായി നടക്കാനുള്ള സാദ്ധ്യതയാണു — നടക്കുമ്പോൾ സുരക്ഷിതനായിരിക്കുന്നതിൽനിന്നു വ്യത്യസ്തമായ ഒരു ദാനമാണതു.

ഇതു പ്രധാനമാണു. കാരണം ഏറ്റവുമധികം നഷ്ടപ്പെടുന്നതു വ്യക്തിയല്ല, വഴിയാണു. ഒരൊറ്റ തീരുമാനത്തിൽ ആരും ന്യായം ഉപേക്ഷിക്കാറില്ല. വഴി ഇടുങ്ങുന്നു, സാദ്ധ്യതകൾ കുറയുന്നു, സത്യസന്ധമായ പാത അടയുന്നതായി തോന്നുന്നു — അതു മതിയാവോളം ആയാൽ, ശരി ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിച്ച ഒരാൾക്കു അതിനു കാണാവുന്ന ഒരു വഴിയുമില്ലാതാകുന്നു. ആ വഴി കടന്നുപോകാവുന്നതായി നില്ക്കും എന്നാണു ഈ വാക്യം വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നതു.

രണ്ടാം ഭാഗം കൂടുതൽ പരിചിതമാണു: തന്റെ ഭക്തന്മാരുടെ വഴി അവൻ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നു. ഒരേ ഘടന; ഇവിടെയും കർമ്മം ഒരു വ്യക്തിയല്ല, ഒരു വഴിയാണു.

ഇതെല്ലാം ഏതാനും വാക്യം പിന്നിലുള്ള ഉപാധിയിന്മേലാണു തൂങ്ങുന്നതു — വിവേകത്തിനായി നിലവിളിച്ചാൽ, വെള്ളിപോലെ അന്വേഷിച്ചാൽ. ഈ കാവൽ യഥാർത്ഥമാണു, ഒരു അന്വേഷണത്തോടു ചേർത്തിരിക്കുന്നു.