ഉല്പത്തി 50:20

ഒരു യഥാർത്ഥ കുറ്റകൃത്യത്തെക്കുറിച്ചു, അതു ചെയ്യപ്പെട്ട മനുഷ്യൻ, ചെയ്തവരോടു, ദശകങ്ങൾക്കുശേഷം പറയുന്ന വാക്യമാണിതു.

അതു പ്രധാനമാണു. കാരണം ഈ വാക്യം സാധാരണ ഏതെങ്കിലും ഒന്നിൽനിന്നു സുഖകരമായ അകലത്തിൽനിന്നാണു ഉദ്ധരിക്കപ്പെടുന്നതു. ഇവിടെ ആ അകലമില്ല. യോസേഫിന്റെ സഹോദരന്മാർ അവനെ കുഴിയിൽ ഇട്ടു, വ്യാപാരികൾക്കു വിറ്റു, ഇരുപതു വർഷത്തിലേറെ പിതാവിനോടു കള്ളം പറഞ്ഞു. യൗവനവും സ്വാതന്ത്ര്യവും അവനു നഷ്ടപ്പെട്ടു; കള്ളക്കുറ്റത്തിൽ ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം തടവിൽ പോയി. “നിങ്ങൾ എന്റെ നേരെ ദോഷം വിചാരിച്ചു” എന്നു പറയുമ്പോൾ അവൻ ഉദാരത കാണിക്കുകയല്ല. കൃത്യത പാലിക്കുകയാണു; അതു അവരുടെ മുഖത്തുനോക്കി പറയുകയുമാണു.

അവൻ ചെയ്യാത്തതു അതു മയപ്പെടുത്തുകയാണു. അതു ശരിക്കും ദോഷമായിരുന്നില്ല എന്നോ, അവർ നല്ലതു ഉദ്ദേശിച്ചു എന്നോ, ഒടുവിൽ നന്നായതുകൊണ്ടു അതു വിടാം എന്നോ ഒരു സൂചനയുമില്ല. ദോഷത്തിനു പേരു വിളിക്കുന്നു, അതു അവിടെത്തന്നെ നില്ക്കുന്നു. കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നതു ഇതാണു: അതേ സംഭവങ്ങളിലൂടെ രണ്ടാമതൊരു ഉദ്ദേശ്യവും ഓടുന്നുണ്ടായിരുന്നു, അവർ ഒന്നും അറിയാത്ത ഒരു ലക്ഷ്യത്തിലേക്കു.

രണ്ടു കക്ഷികൾക്കും ക്രിയ ഒന്നുതന്നെ. നിങ്ങൾ വിചാരിച്ചു, ദൈവം വിചാരിച്ചു. ദൈവം അനുവദിച്ചു എന്നല്ല; പിന്നീടു ദൈവം രക്ഷപ്പെടുത്തി എന്നുമല്ല. ഒരേ വാക്കു, ഒരേ സംഭവങ്ങൾ, രണ്ടു ഉദ്ദേശ്യങ്ങൾ — അന്നു ഒന്നു മാത്രമേ കാണാമായിരുന്നുള്ളൂ.

പറയുന്ന നന്മ മൂർത്തമാണു: വളരെ ജനത്തിനു ജീവരക്ഷ വരുത്തുവാൻ. യോസേഫിന്റെ സ്ഥാനക്കയറ്റമല്ല. ഒരു ക്ഷാമം, ഭക്ഷണം കിട്ടിയ മനുഷ്യർ. അതു എന്തിനായിരുന്നെന്നു അറിയാൻ അവൻ ഇരുപത്തിരണ്ടു വർഷം കാത്തിരുന്നു.