സങ്കീർത്തനങ്ങൾ 18:2

ഒരു വാക്യത്തിൽ “എന്റെ” എന്ന സ്വന്തമാക്കൽ ഏഴു തവണ വരുന്നു. എന്റെ പാറ, എന്റെ കോട്ട, എന്റെ രക്ഷകൻ, എന്റെ ദൈവം, വീണ്ടും എന്റെ പാറ, എന്റെ പരിച, എന്റെ ഉയർന്ന ഗോപുരം. എബ്രായയിൽ ഇതു കൂടുതൽ ഊന്നലോടെയാണു.

ആ ആവർത്തനമാണു ഈ വാക്യത്തിന്റെ സ്വഭാവം മുഴുവൻ. ഇവിടെയുള്ളതെല്ലാം പ്രഥമപുരുഷനിൽ പറയാമായിരുന്നു — ദൈവം ഒരു പാറയാണു, ഒരു കോട്ടയാണു, ഒരു പരിചയാണു. അതു സത്യമാകുമായിരുന്നു, ദൈവശാസ്ത്രവുമാകുമായിരുന്നു. അങ്ങനെ പറയാൻ ദാവീദ് വിസമ്മതിക്കുന്നു. ഓരോ ചിത്രവും വർണ്ണിക്കുന്നതിനുമുമ്പു അവകാശപ്പെടുന്നു.

ആ അവകാശവാദം വികാരപരവുമല്ല. ദശകങ്ങളോളം വേട്ടയാടപ്പെട്ട ഒരു മനുഷ്യനാണിതു — ആദ്യം തന്നെ കൊല്ലാൻ ആഗ്രഹിച്ച ഒരു രാജാവിനാൽ, പിന്നീടു സ്വന്തം മകനാൽ. ഒരു കോട്ട എന്തിനാണെന്നു അവനു അറിയാം, കാരണം അവനു അതു ആവശ്യമായിരുന്നു. ഈ പട്ടിക ഭക്തിപദാവലിയല്ല; അതിജീവിച്ച ഒരാളുടെ വിവരണമാണു. ഓരോ വാക്കിനും പിന്നിൽ ഒരു സന്ദർഭമുണ്ടു.

“പാറ” രണ്ടു തവണ വരുന്നു, എബ്രായയിൽ വ്യത്യസ്ത വാക്കുകളിൽ — ഒന്നു ഒരു പിളർപ്പിനെയോ കൊക്കയെയോ, മറ്റേതു ഒരു വലിയ കല്ലിനെയോ പാറക്കെട്ടിനെയോ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഒന്നു നീ ഒളിക്കുന്നതു; മറ്റേതു നീ നില്ക്കുന്നതു. മലയാളവും ഇംഗ്ലീഷും ഇവയെ ഒരേ വാക്കാക്കി പരത്തുന്നു; ആവർത്തനംപോലെ തോന്നുന്നതു യഥാർത്ഥത്തിൽ രണ്ടു വ്യത്യസ്ത കാര്യങ്ങളാണു.

ഈ സങ്കീർത്തനം അമ്പതു വാക്യം നീളുന്നു. ഇതിലും ഇറുകിയ ഒരു വരി അതിൽ പിന്നീടു വരുന്നില്ല.