സങ്കീർത്തനങ്ങൾ 61:2-3

“ഭൂമിയുടെ അറ്റത്തുനിന്നു.” അതു ഭൂമിശാസ്ത്രമല്ല; താൻ എത്ര അകലെയാണെന്നു തോന്നുന്നു എന്നതാണു. യഥാർത്ഥ ദൂരം എന്തായാലും, എല്ലാറ്റിനും പുറത്താണെന്ന തോന്നലിൽനിന്നാണു ഈ സങ്കീർത്തനം തുടങ്ങുന്നതു.

“എന്റെ ഹൃദയം വാടുമ്പോൾ” — എബ്രായയിൽ അതു തളരുക, ഇരുട്ടിൽ പൊതിയപ്പെടുക എന്നതിനോടു അടുത്താണു. തകർന്നുപോകുന്നതിനെക്കാൾ അണഞ്ഞുപോകുന്നതിനെയാണു അതു വർണ്ണിക്കുന്നതു. വേദനയല്ല; അതിനുശേഷം വരുന്ന ആ പരന്ന ശൂന്യത, എന്തെങ്കിലും അനുഭവിക്കാനുള്ള കഴിവുപോലും നിശ്ശബ്ദമായി പോയ അവസ്ഥ.

ആ അവസ്ഥയിൽനിന്നു അവൻ ഒന്നു ചോദിക്കുന്നു: എനിക്കു എത്തിവയ്യാത്ത പാറയിലേക്കു എന്നെ നടത്തേണമേ.

ആ അപേക്ഷയിലെ ഓരോ വാക്കും തിരഞ്ഞെടുത്തതാണു. “എന്നെ നടത്തേണമേ” — അതു കാണിച്ചുതരാനല്ല അവൻ ചോദിക്കുന്നതു. അവനു വിവരമല്ല വേണ്ടതു; അവിടേക്കു കൊണ്ടുപോകണം. കാരണം ഈ അവസ്ഥയിൽ, സുരക്ഷ എവിടെയെന്നു അറിയുന്നതു അവിടെ എത്തിക്കുന്നില്ല. “എത്തിവയ്യാത്ത” എന്നതാണു നിർണ്ണായകം. അവനു കയറാവുന്ന ഒരു പാറയല്ല. ശ്രമിച്ചാൽ എത്താവുന്ന ഒരു വിഭവമല്ല. അതു അവനു മുകളിലാണു എന്നതാണു കാര്യം; അതുകൊണ്ടാണു സ്വന്തം ബലത്തിൽ അവനു എത്താൻ കഴിയാത്തതും, ചോദിക്കുക മാത്രമാണു ബാക്കിയുള്ള നീക്കവും.

പിന്നെ കാരണം: നീ എനിക്കു സങ്കേതം ആയിരുന്നുവല്ലോ. വീണ്ടും ഭൂതകാലം. അവൻ പുതിയ ഒരു വാദം അവതരിപ്പിക്കുന്നില്ല. ദൈവത്തെയും തന്നെത്തന്നെയും ഒരു മുൻചരിത്രം ഓർമ്മിപ്പിക്കുകയാണു — വാദങ്ങൾ തീർന്നു ചരിത്രം മാത്രം ബാക്കിയാകുമ്പോൾ മനുഷ്യർ ചെയ്യുന്നതും അതാണു.