പുറപ്പാടു 33:14

ഈ വാക്യത്തിനു രണ്ടു പകുതികളുണ്ടു; രണ്ടാമത്തേതു പൂർണ്ണമായും ഒന്നാമത്തേതിനെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു.

ഏതാനും വാക്യം മുമ്പു മോശെക്കു ഒരു വാഗ്ദാനം ലഭിച്ചിരുന്നു: ദേശം, ജയം, വഴിയൊരുക്കാൻ ഒരു ദൂതൻ — എന്നാൽ ദൈവത്തിന്റെ സ്വന്തം സാന്നിദ്ധ്യം കൂടെയില്ല. അവൻ അതു നിരസിച്ചു. നീ വരുന്നില്ലെങ്കിൽ ഞങ്ങളെ ഇവിടെനിന്നു കയറ്റരുതു. നല്ല ഒരിടത്തു അവനില്ലാതെ എത്തുന്നതിനെക്കാൾ, അവനോടുകൂടെ മരുഭൂമിയിൽ കഴിയുന്നതാണു അവനു ഭേദം.

മറുപടി അവൻ ചോദിച്ചതു കൃത്യമായി നല്കുന്നു; പിന്നെ അവൻ ചോദിക്കാത്ത ഒന്നു കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നു. എന്റെ സാന്നിദ്ധ്യം നിന്നോടുകൂടെ പോരും, ഞാൻ നിനക്കു സ്വസ്ഥത നല്കും.

ആ രണ്ടാം ഭാഗം വെറും ദയയുള്ള ഒരു വാക്കല്ല. ഒരു ജനതയെ മരുഭൂമിയിലൂടെ നയിക്കുന്ന ഒരാൾക്കു സ്വസ്ഥത ഒരു മാനസികാവസ്ഥയല്ല. അതു നടത്തത്തിന്റെ അവസാനമാണു. എവിടെയോ എത്തി, ചുമടു താഴെ വെക്കുന്നതിന്റെ വാഗ്ദത്തം. അതു സാന്നിദ്ധ്യത്തിനു പകരമായല്ല, സാന്നിദ്ധ്യത്തിന്റെ ഫലമായാണു നല്കുന്നതു.

ഈ ക്രമമാണു സൂക്ഷിക്കേണ്ടതു. സാധാരണ നമുക്കു വേണ്ടതു സ്വസ്ഥതയാണു; സാന്നിദ്ധ്യം ഒരു ബോണസായി സ്വീകരിക്കാം. മോശെക്കു വേണ്ടതു സാന്നിദ്ധ്യമായിരുന്നു; സ്വസ്ഥത അവനു ബോണസായി കിട്ടി.

അവന്റെ നിരാകരണത്തിലും ഒരു പാഠമുണ്ടു. ഒരു കാര്യം ഒഴികെ എല്ലാ നന്മയും വാഗ്ദാനം ചെയ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ, ഒഴിവാക്കിയ ആ ഒരു കാര്യമാണു കാര്യം എന്നു അവനു തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞു.