എബ്രായർ 4:9-10

ഈ അദ്ധ്യായത്തിലെ വാദം ഉല്പത്തിയിലെ ഒരു ചെറിയ നിരീക്ഷണത്തിന്മേലാണു പണിതിരിക്കുന്നതു. ഏഴാം ദിവസം ദൈവം സ്വസ്ഥമായി — മറ്റു ആറു ദിവസങ്ങളിൽനിന്നു വ്യത്യസ്തമായി, ആ ദിവസം ഒരിക്കലും അടയ്ക്കപ്പെടുന്നില്ല. ഏഴാം ദിവസത്തിനു “സന്ധ്യയായി ഉഷസ്സുമായി” എന്നില്ല. ആ തുറന്ന അറ്റം എഴുത്തുകാരൻ ഗൗരവമായി എടുക്കുന്നു: ദൈവം പ്രവേശിച്ച ആ സ്വസ്ഥത ഇപ്പോഴും തുറന്നുകിടക്കുന്നു, അതിലേക്കു ഒരു ക്ഷണം ബാക്കിനില്ക്കുന്നു.

ഈ വാദത്തിനു മൂർച്ച നല്കുന്നതു ഇതു ആർക്കെഴുതി എന്നതാണു. വിശ്രമിക്കാൻ അനുവാദം വേണ്ടവർക്കല്ല. കണ്ണിൽ കാണുന്ന ആചാരങ്ങളുടെ മതത്തിലേക്കു മടങ്ങാൻ സമ്മർദ്ദമുള്ളവർക്കാണു — എന്തു ചെയ്തു എന്നു നോക്കി തന്റെ നില എപ്പോഴും അളക്കാമായിരുന്ന ഒരു ക്രമത്തിലേക്കു. ലക്ഷ്യസ്ഥാനം ഒരു സ്വസ്ഥതയാണെന്നും, അതിൽ കടക്കുക എന്നാൽ നീ ആശ്രയിച്ചിരുന്ന പ്രവൃത്തി നിർത്തുക എന്നാണെന്നും അവൻ അവരോടു പറയുന്നു.

“ദൈവം തന്റെ പ്രവൃത്തികളിൽനിന്നു എന്നപോലെ.” താരതമ്യം കൃത്യവും അല്പം ഞെട്ടിക്കുന്നതുമാണു. ക്ഷീണിച്ചതുകൊണ്ടല്ല ദൈവം ഏഴാം ദിവസം നിർത്തിയതു; പണി തീർന്നതുകൊണ്ടാണു. അത്തരം ഒരു നിർത്തലാണു ഇവിടെ വാഗ്ദാനം — വിശ്രമമല്ല, പൂർത്തീകരണം.

അതുകൊണ്ടാണു ഇതു തോന്നുന്നതിനെക്കാൾ പ്രയാസമുള്ളതു. ക്ഷീണിച്ചതുകൊണ്ടു നിർത്തുന്നതു എളുപ്പം മനസ്സിലാകും. മറ്റാരോ പണി തീർത്തതുകൊണ്ടു, നിന്റെ ശ്രമത്തിനു കൂട്ടിച്ചേർക്കാൻ ഒന്നും ബാക്കിയില്ലാത്തതുകൊണ്ടു നിർത്തുന്നതു, നഷ്ടപ്പെടുത്താൻ നിനക്കു ഇഷ്ടമില്ലാത്ത ഒന്നു ചോദിക്കുന്നു: എന്റെ നില ഭാഗികമായെങ്കിലും എന്റെ പണിയാണു എന്ന തോന്നൽ.