യിരെമ്യാവു 6:16

നാലു നിർദ്ദേശങ്ങൾ; ഓരോന്നും നിന്നെ വേഗം കുറയ്ക്കുന്നു.

വഴികളിൽ നില്പിൻ. ചലനം നിർത്തുക. നോക്കുവിൻ. നീ എവിടെയാണെന്നു കരുതുന്നിടത്തല്ല, യഥാർത്ഥത്തിൽ എവിടെയാണെന്നു നോക്കുക. പഴയ പാതകളെക്കുറിച്ചു ചോദിപ്പിൻ — ഇവിടെ മുമ്പു വന്നിട്ടുള്ള ഒരാളോടു ചോദിക്കുക; അതായതു നീ ആദ്യത്തെയാളല്ല എന്നു സമ്മതിക്കുക. പിന്നെ അതിൽ നടപ്പിൻ.

ഈ നാലിനുശേഷമാണു വാഗ്ദത്തം വരുന്നതു: നിങ്ങളുടെ ദേഹികൾക്കു സ്വസ്ഥത കിട്ടും. നില്ക്കുന്നവർക്കോ നോക്കുന്നവർക്കോ ചോദിക്കുന്നവർക്കോ അല്ല അതു വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നതു. നടക്കുന്നവർക്കാണു. നോട്ടം ആവശ്യമാണു; മതിയാകുന്നില്ല.

പിന്നെ ഈ വാക്യം തിരുവെഴുത്തിലെ മിക്ക വാഗ്ദത്തങ്ങളും ചെയ്യാത്ത ഒന്നു ചെയ്യുന്നു. അതു നിരാകരണവും രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. “എന്നാൽ ഞങ്ങൾ അതിൽ നടക്കയില്ല എന്നു അവർ പറഞ്ഞു.”

അതു അവിടെ വിട്ടിരിക്കുന്നതു ശ്രദ്ധേയമാണു. വാഗ്ദാനം ആത്മാർത്ഥമാണു, വ്യവസ്ഥകൾ ന്യായമാണു, സ്വസ്ഥത യഥാർത്ഥമാണു — ജനം വേണ്ട എന്നു പറയുന്നു. തർക്കിച്ചിട്ടല്ല; വാചകത്തിൽ ഒരു എതിർവാദവുമില്ല. അവർ വെറുതെ കൂട്ടാക്കിയില്ല.

അതാണു ഈ വാക്യത്തെ കൂടുതൽ ഒതുക്കമുള്ള വാഗ്ദത്തങ്ങളെക്കാൾ ഉപകാരപ്രദമാക്കുന്നതു. നല്ല വഴി കാണിച്ചുകിട്ടുന്നതും അതിൽ നടക്കാൻ മനസ്സാകുന്നതും രണ്ടു വ്യത്യസ്ത സംഭവങ്ങളാണെന്നു അതിനു അറിയാം; ആ വിടവിലാണു നമ്മുടെ കുഴപ്പങ്ങളിൽ ഏറെയും കിടക്കുന്നതു.