സങ്കീർത്തനങ്ങൾ 111:10

ഇതു അവസാനിപ്പിക്കുന്ന സങ്കീർത്തനം ഒരു അക്ഷരമാലയാണു. ഓരോ വരിയും ക്രമത്തിൽ അടുത്ത എബ്രായ അക്ഷരത്തിൽ തുടങ്ങുന്നു; അതായതു ഇതു മനഃപാഠമാക്കാൻവേണ്ടി പണിതതാണു — അലമാരയിലല്ല, തലയിൽ കൊണ്ടുനടക്കുന്നവർക്കുള്ള ഒരു പഠനോപകരണം.

ഒമ്പതര വാക്യങ്ങളിൽ അതു പഠിപ്പിക്കുന്നതു ദൈവത്തിന്റെ പ്രവൃത്തികളാണു: ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നവ, പഠിക്കപ്പെടുന്നവ, അവയിൽ പ്രസാദിക്കുന്നവർ ആസ്വദിക്കുന്നവ. ദൈവം യഥാർത്ഥത്തിൽ ചെയ്തതു ക്രമത്തിൽ, ആദ്യംമുതൽ അവസാനംവരെ ശ്രദ്ധിച്ചുപോന്ന ഒരു മനുഷ്യനാണു സങ്കീർത്തനക്കാരൻ.

പിന്നെ അവസാനവരി ആ പഠനമെല്ലാം എന്തിലേക്കു എത്തുന്നു എന്നു പറയുന്നു; അതു വിവരമല്ല. യഹോവാഭക്തി ജ്ഞാനത്തിന്റെ ആരംഭമാകുന്നു.

ആ സ്ഥാനമാണു വാദം. ഇവിടെ ഭക്തി, ഒന്നും പഠിക്കുന്നതിനുമുമ്പു തോന്നുന്നതല്ല. ഒമ്പതു വാക്യം രേഖ സൂക്ഷ്മമായി നോക്കിയശേഷം ഒരാൾ എത്തിച്ചേരുന്നതാണു. തെളിവു പരിശോധിക്കുംമുമ്പു അടിച്ചേല്പിക്കുന്ന ഒരു മുൻവ്യവസ്ഥയല്ല; തെളിവിനോടുള്ള ഉചിതമായ പ്രതികരണമാണു.

രണ്ടാം ഭാഗം അതിനെ തലയിൽനിന്നു പൂർണ്ണമായി പുറത്തുകൊണ്ടുവരുന്നു: അവന്റെ കല്പനകൾ ആചരിക്കുന്ന ഏവർക്കും നല്ല ബുദ്ധിയുണ്ടു. അറിയുന്നതല്ല, ചെയ്യുന്നതു. വിവേകം ചെയ്യുന്നവന്റെ പേരിലാണു എഴുതുന്നതു. പത്തു വരി പഠനത്തിനു ചെലവഴിച്ച സങ്കീർത്തനം, ഗ്രാഹ്യം വരുന്നതു ചെയ്യുന്നതിലാണെന്നു പറഞ്ഞു അവസാനിക്കുന്നു.