എബ്രായർ 11:6

ഇവിടെ നല്കുന്ന നിർവ്വചനം അസാധാരണമാംവിധം ചെറുതാണു; ആ ചെറുപ്പമാണു കാര്യം.

ദൈവത്തിന്റെ അടുക്കൽ വരുന്നവൻ രണ്ടു കാര്യം വിശ്വസിക്കണം. അവൻ ഉണ്ടു എന്നു — സാദ്ധ്യമായ ഏറ്റവും ചെറിയ പ്രസ്താവന. തന്നെ അന്വേഷിക്കുന്നവർക്കു അവൻ പ്രതിഫലം കൊടുക്കുന്നു എന്നും. മറ്റൊന്നും പറയുന്നില്ല. ഉപദേശവ്യവസ്ഥയില്ല, നിലപാടുകളുടെ പട്ടികയില്ല, ഉറപ്പിന്റെ അളവില്ല.

രണ്ടാമത്തേതു ഒന്നാമത്തേതിനെക്കാൾ കൗതുകകരമാണു. ദൈവം ഉണ്ടെന്നു വിശ്വസിച്ചിട്ടു അതിൽനിന്നു ഒന്നും നേടാത്ത ധാരാളം പേരുണ്ടു; കാരണം ഉണ്ടായിരിക്കുക എന്നതു മനോഭാവത്തെക്കുറിച്ചു ഒന്നും പറയുന്നില്ല. ഉണ്ടെങ്കിലും നിസ്സംഗനായ ഒരു ദൈവത്തിനുവേണ്ടി ഒരു മുറി മുറിച്ചുകടക്കാൻപോലും വിലയില്ല. ഒരു വസ്തുതയെ ചലിക്കാനുള്ള കാരണമാക്കി മാറ്റുന്നതു രണ്ടാം ഭാഗമാണു.

“പ്രതിഫലം കൊടുക്കുന്നവൻ” വീണ്ടും ഒരു വാണിജ്യപദമാണു — കൊടുത്തുതീർക്കുന്നവൻ. അന്വേഷിക്കുന്നവരെ സഹിക്കുന്നവനെയോ അനുവദിക്കുന്നവനെയോ അല്ല അതു വർണ്ണിക്കുന്നതു. പ്രതികരിക്കുന്നവനെയാണു — അവർക്കു അനുകൂലമായി പ്രതികരിക്കുന്നവനെ.

അതു ഈ വാക്യത്തെ ബൗദ്ധിക സമ്മതത്തെക്കുറിച്ചല്ല, ഉദ്ദേശ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വാദമാക്കുന്നു. ഇവിടെ വർണ്ണിക്കുന്ന വ്യക്തി ദൈവം ഉണ്ടെന്നു നിഗമനത്തിലെത്തിയവനല്ല. അവൻ അന്വേഷിക്കാൻ യോഗ്യനാണെന്നു നിഗമനത്തിലെത്തിയവനാണു.

ഇതു ഹാനോക്കിനു തൊട്ടുപിന്നാലെ വരുന്നു; ഉല്പത്തിയിൽ അവന്റെ ജീവചരിത്രം മുഴുവൻ ചുരുക്കം വാക്കുകളാണു: അവൻ ദൈവത്തോടുകൂടെ നടന്നു. ദൈവത്തിനു പ്രസാദമായതിന്റെ ഈ അദ്ധ്യായത്തിലെ ആദ്യ ഉദാഹരണം ഒരു നേട്ടമല്ല. ഒരു കൂട്ടുകൂടലിന്റെ ശീലമാണു.