൧. യോഹന്നാൻ 1:9

രണ്ടു വിശേഷണങ്ങളാണു അമ്പരപ്പിക്കുന്നതു. “വിശ്വസ്തനും നീതിമാനും” — കരുണയുള്ളവൻ എന്നല്ല, ദയയുള്ളവൻ എന്നുമല്ല; വാക്യം ആവശ്യപ്പെടുന്നതായി തോന്നുന്നതു അതാണെങ്കിലും.

വിശ്വസ്തൻ എന്നാൽ താൻ പറഞ്ഞതു പാലിക്കുന്നവൻ. നീ അടുക്കുമ്പോൾ അവനുണ്ടാകുന്ന ഒരു മനോഭാവമല്ല ഈ ക്ഷമ; അവൻ സ്വയം ഏറ്റെടുത്ത ഒരു ബാദ്ധ്യതയാണു, അതു പാലിക്കുന്ന തരക്കാരനുമാണു അവൻ. “നീതിമാൻ” എന്നതു അതിലും വിചിത്രമാണു. ക്ഷമിക്കുന്നതു നീതിയുള്ള കാര്യമാണെന്നാണു അതു അർത്ഥമാക്കുന്നതു — നിനക്കുവേണ്ടി നീതി മാറ്റിവെക്കുന്നതല്ല.

രണ്ടു വാക്യം കഴിഞ്ഞു യോഹന്നാൻ എഴുതുന്ന കാര്യങ്ങൾകൊണ്ടു മാത്രമേ അതിനു അർത്ഥമുള്ളൂ — ഒരു കാര്യസ്ഥനെയും ഒരു യാഗത്തെയും കുറിച്ചു. കടം ഒഴിവാക്കുകയല്ല. അതു മറ്റൊരിടത്തു തീർത്തിരിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ടാണു അതു നിനക്കു നല്കുന്നതു ഔദാര്യമല്ല, നീതിയുടെ കാര്യമാകുന്നതു.

വ്യവസ്ഥ ചെറുതാണു: നാം ഏറ്റുപറഞ്ഞാൽ. ആ വാക്കിന്റെ അർത്ഥം “അതേ കാര്യം പറയുക” എന്നാണു — വിലയിരുത്തലിനോടു തർക്കിക്കാതെ യോജിക്കുക. അത്രമാത്രം. ഈ വാക്യത്തിൽ പ്രായശ്ചിത്തമില്ല, പരീക്ഷണകാലമില്ല, കാത്തിരിപ്പില്ല.

പിന്നെ രണ്ടു കാര്യങ്ങൾ സംഭവിക്കുന്നു; അവ ഒന്നല്ല. പാപങ്ങൾ ക്ഷമിക്കുന്നു — രേഖ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നു. സകല അനീതിയും പോക്കി ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു — വ്യക്തിയെ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നു. ഒന്നു നീ ചെയ്തതിനെ, മറ്റേതു നീ എങ്ങനെയുള്ളവനാണെന്നതിനെ. യോഹന്നാൻ രണ്ടും നല്കുന്നു; മാറ്റമില്ലാത്ത മോചനം നിന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നിടത്തുതന്നെ വിടുമായിരുന്നു.