മത്തായി 28:20

സ്വർഗ്ഗാരോഹണമില്ലാതെ, യാത്രപറച്ചിലില്ലാതെ, നാം പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന ഒതുക്കിവെക്കലുകളൊന്നുമില്ലാതെയാണു മത്തായി തന്റെ സുവിശേഷം അവസാനിപ്പിക്കുന്നതു. താളിലെ അവസാന കാര്യം സാന്നിദ്ധ്യത്തിന്റെ ഒരു വാഗ്ദത്തമാണു; പിന്നെ അതു നിലയ്ക്കുന്നു.

അതു മനഃപൂർവ്വമായ ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പാണു; ഒന്നാം അദ്ധ്യായത്തിൽ മത്തായി ഒരുക്കിവെച്ച ഒന്നിനു അതു ഉത്തരം നല്കുന്നു. അവിടെ ആ ശിശുവിനെ ഇമ്മാനുവേൽ എന്നു വിളിക്കുന്നു — ദൈവം നമ്മോടുകൂടെ. പുസ്തകം തുറക്കുന്നതും അടയ്ക്കുന്നതും ഒരേ അവകാശവാദത്തിലാണു; ഇടയിലുള്ളതെല്ലാം അതിന്റെ തെളിവാണു.

അവിടെ നില്ക്കുന്നതു ആരെന്നു ശ്രദ്ധിക്കുക. അവനെ കണ്ടപ്പോൾ അവർ നമസ്കരിച്ചു, ചിലരോ സംശയിച്ചു എന്നു മുൻവാക്യം രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. മത്തായി അവരെ പേരെടുത്തു പറയുകയോ വേർതിരിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല. ഉറപ്പില്ലാത്തവർ ഉൾപ്പെടുന്ന ഒരു കൂട്ടത്തിനാണു നിയോഗവും വാഗ്ദത്തവും നല്കുന്നതു; ആദ്യം അതു പരിഹരിക്കാൻ അവരോടു പറഞ്ഞതായി വാചകത്തിൽ ഒന്നുമില്ല.

“എല്ലാനാളും” എന്നതു മൂലഭാഷയിൽ “എല്ലാ ദിവസങ്ങളും” എന്നതിനോടു അടുത്താണു. തുടർച്ചയായ ഒരൊറ്റ അവസ്ഥയല്ല, ഒരു പരമ്പരയാണു — ഈ ദിവസം, പിന്നെ അടുത്തതു, പിന്നെ അതിനടുത്തതു. മൊത്തമായല്ല, ദിവസംതോറും നല്കുന്ന ഒരു വാഗ്ദത്തമാണിതു; സ്വീകരിക്കേണ്ടതും അങ്ങനെതന്നെ.

“ലോകാവസാനത്തോളം” എന്നതു ഒരു കാലാവധി വെക്കുന്നു. അമൂർത്തമായ “എന്നേക്കും” എന്നല്ല. കാര്യം തീരുന്നതുവരെ — അതായതു ഈ വാഗ്ദത്തത്തിനു ചെയ്യാൻ ഒരു ജോലിയുണ്ടു; അതു തീരുംമുമ്പു ഇതു പിൻവലിക്കപ്പെടുകയില്ല.