സങ്കീർത്തനങ്ങൾ 139:7-10

ചോദ്യം ആത്മാർത്ഥമാണു; ഉത്തരം വരുംമുമ്പു അതു അസ്വസ്ഥപ്പെടുത്തട്ടെ. “നിന്റെ സന്നിധി വിട്ടു ഞാൻ എവിടേക്കു ഓടും?” ആളുകൾ ഇതു ചോദിക്കാറുണ്ടു. പൂർണ്ണമായി അറിയപ്പെടുന്നതു താനേ ഒരു ആശ്വാസമല്ല; അറിയുന്നതു ആരാണു എന്നതിനെ അതു പൂർണ്ണമായി ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു.

തുടർന്നു വരുന്നതു അതിരുകളുടെ ഒരു പരിശോധനയാണു. മുകളിൽ സ്വർഗ്ഗംവരെ, താഴെ പാതാളംവരെ — എബ്രായ പ്രപഞ്ചവീക്ഷണത്തിലെ ഏറ്റവും ഉയർന്നതും താഴ്ന്നതുമായ സ്ഥാനങ്ങൾ. പിന്നെ ഉഷസ്സിന്റെ ചിറകുകൾ — കിഴക്കു ഉദിക്കുന്ന സൂര്യൻ, കടലിനു കുറുകെ പടിഞ്ഞാറേക്കു. ലംബവും തിരശ്ചീനവും, മുകളറ്റംമുതൽ താഴെയറ്റംവരെ, ഒരു അറ്റംമുതൽ മറ്റേ അറ്റംവരെ. ദാവീദ് ഭൂപടത്തിൽ ഒരു വിടവു തിരയുകയാണു.

വിടവില്ല; കണ്ടെത്തൽ റിപ്പോർട്ടു ചെയ്യുമ്പോൾത്തന്നെ അതു തിരിയുന്നു. “നീ എന്നെ കണ്ടെത്തും” എന്നല്ല അവൻ പറയുന്നതു. “അവിടെയും നിന്റെ കൈ എന്നെ നടത്തും, നിന്റെ വലങ്കൈ എന്നെ പിടിക്കും” എന്നാണു. കണ്ടെത്തപ്പെടുക എന്നാൽ പിടിക്കപ്പെടുക എന്നാണെന്നു തെളിയുന്നു. ഒളിക്കാൻ കഴിയായ്കയും സുരക്ഷിതത്വവും ഒരേ വസ്തുതയാണു.

ഏറ്റവും ഇരുണ്ട സാദ്ധ്യതയാണു ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതു. “ഞാൻ പാതാളത്തിൽ എന്റെ കിടക്ക വിരിച്ചാൽ” — മരിച്ചവരുടെ ഇടം; പഴയനിയമത്തിൽ അതു ശരിക്കും ഇരുണ്ട ഒരിടമാണു, ഒരു മനോഭാവത്തിന്റെ ഉപമയല്ല. അവൻ അതു മനഃപൂർവ്വം ഉൾപ്പെടുത്തുന്നു; മറ്റെല്ലായിടത്തുമുള്ള അതേ ഉത്തരം കിട്ടുന്നു: ഇതാ, നീ അവിടെ ഉണ്ടു.