സങ്കീർത്തനങ്ങൾ 16:8

“ഞാൻ വെച്ചിരിക്കുന്നു.” ക്രിയ സക്രിയമാണു, അതു ദാവീദിന്റേതുമാണു. ഇവിടെ മറ്റെന്തു വർണ്ണിച്ചാലും, ആദ്യ നീക്കം അവന്റേതാണു.

ഇതു ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാണു. കാരണം വാക്യത്തിന്റെ ബാക്കി ഭാഗം സ്ഥിരതയെക്കുറിച്ചാണു; സ്ഥിരത നിഷ്ക്രിയമായി തോന്നും. എന്നാൽ ദൈവം തന്നെത്തന്നെ ദാവീദിന്റെ മുമ്പിൽ വെച്ചു എന്നല്ല സങ്കീർത്തനം പറയുന്നതു. ദാവീദ് യഹോവയെ തന്റെ മുമ്പിൽ വെച്ചു എന്നാണു — തന്റെ ശ്രദ്ധ എവിടേക്കു പോകുന്നു എന്നതിന്റെ മനഃപൂർവ്വമായ, ആവർത്തിച്ചുള്ള ക്രമീകരണം. “എപ്പോഴും” എന്ന വാക്കു, അതു താനേ അവിടെ നിന്നില്ല എന്നു സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

“എന്റെ വലത്തുഭാഗത്തു” എന്നതു ഒരു കൃത്യമായ ചിത്രമാണു. പുരാതന കോടതിയിൽ ഒരാളുടെ വലതുവശം പിന്തുണയ്ക്കുന്നവന്റെയോ വക്കീലിന്റെയോ സ്ഥാനമായിരുന്നു — കുറ്റം ആരോപിക്കപ്പെടുമ്പോൾ നിന്നെ പ്രതിരോധിക്കുന്ന ഇടം. അകലെനിന്നു നോക്കുന്ന ഒരാളുടെ സ്ഥാനമല്ല.

പിന്നെ ഫലം: “ഞാൻ കുലുങ്ങുകയില്ല.” “ഞാൻ ഇളകുകയില്ല” എന്നല്ല — ക്രിയ കർമ്മണിയാണു. സ്വഭാവത്താൽ താൻ ഇളകാത്തവനാണെന്നു അവൻ അവകാശപ്പെടുന്നില്ല. തന്നെ ഇളക്കാൻ ഒന്നിനും കഴിയുകയില്ല എന്നാണു — അതു ഉള്ളിലെ നിശ്ചയദാർഢ്യത്തെക്കുറിച്ചല്ല, പുറത്തുള്ള ശക്തികൾ പരാജയപ്പെടുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള അവകാശവാദമാണു.

ഈ ക്രമമാണു ഇതിനെ ഉപയോഗപ്രദമാക്കുന്നതു. വെക്കുക, പിന്നെ അവൻ നില്ക്കുക, പിന്നെ സ്ഥിരത. ആദ്യത്തേതു നീ ആവർത്തിച്ചു ചെയ്യുന്നതാണു, പലപ്പോഴും മോശമായി. അവസാനത്തേതു നിനക്കു നേരിട്ടു ശ്രമിക്കാൻപോലും കഴിയാത്തതാണു.