സങ്കീർത്തനങ്ങൾ 73:23-24

“എങ്കിലും” എന്നതാണു വഴിത്തിരിവു; അതു എന്തിനെതിരെ വെച്ചിരിക്കുന്നു എന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചാണു എല്ലാം.

മുൻവാക്യത്തിൽ ആസാഫ് തന്നെത്തന്നെ മൃഗതുല്യനും അറിവില്ലാത്തവനും, ദൈവമുമ്പാകെ ഒരു മൃഗവുമെന്നു വർണ്ണിച്ചതേയുള്ളൂ. താൻ എങ്ങനെ ചിന്തിച്ചിരുന്നു എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള അവന്റെ സ്വന്തം വിലയിരുത്തലാണതു — അസൂയ, കയ്പു, എല്ലാം ഉപേക്ഷിക്കാറായ അവസ്ഥ. അവൻ അതു പിൻവലിക്കുന്നില്ല. അതു അവിടെ നില്ക്കട്ടെ എന്നു വെച്ചിട്ടു “എങ്കിലും” എന്നു പറയുന്നു.

തുടർന്നു വരുന്നതു അവന്റെ പെരുമാറ്റത്തിന്റെ തിരുത്തലല്ല. അവൻ തെറ്റിയിരുന്ന കാലം മുഴുവൻ സത്യമായിരുന്ന ഒരു വസ്തുതയെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രസ്താവനയാണു. “ഞാൻ എപ്പോഴും നിന്റെ അടുക്കൽ ഇരിക്കുന്നു. നീ എന്റെ വലങ്കൈ പിടിച്ചിരിക്കുന്നു.” കാലം പ്രധാനമാണു: ഏറ്റവും മോശം അവസ്ഥയിൽ, ദൈവത്തോടു നീരസപ്പെട്ടു ദുഷ്ടരോടു അസൂയപ്പെട്ടിരിക്കുമ്പോൾത്തന്നെ, ആ കൈ പിടിച്ചിരുന്നു.

അതായതു ആ പിടി, കരകയറിയതിനുള്ള പ്രതിഫലമായിരുന്നില്ല. കരകയറാൻ സാദ്ധ്യമാക്കിയതു അതായിരുന്നു; അതു അവൻ പിന്നീടു മാത്രമേ അറിഞ്ഞുള്ളൂ.

പിന്നെ ക്രമം അടയുന്നു: നിന്റെ ആലോചനയാൽ എന്നെ നടത്തും, പിന്നെ എന്നെ തേജസ്സിലേക്കു കൈക്കൊള്ളും. ഇന്നത്തെ വഴിനടത്തിപ്പു, നാളത്തെ സ്വീകരണം. അല്പം മുമ്പു മറ്റുള്ളവരുടെ കണക്കുപുസ്തകമല്ലാതെ ഒന്നും കാണാൻ കഴിയാതിരുന്ന അവനു ഇപ്പോൾ മുന്നോട്ടു നോക്കാൻ കഴിയുന്നു.

രണ്ടു പകുതികളിലും ഒരേ ചിത്രം ഓടുന്നു — വലങ്കൈ. അസൂയയ്ക്കു ഈ സങ്കീർത്തനത്തിന്റെ ഉത്തരം ഒരു വാദമല്ല. ഒരിക്കലും വിട്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരു പിടിയാണു.